IMAGINE # 7 LIAM

Dla dwóch moich directionerek, dla zniecierpliwionej @malikplanet , która wreszcie doczekała się imagina z Liamem, oraz dla @pasztet1 , za trzymanie za mnie kciuków na maturze, oraz za moje uwielbienie dla jej wymyślnego loginu.

Cześć wam moi kochani. Maturki póki co idą mi bardzo dobrze, więc w geście zadowolenia postanowiłam napisać imagina o Liamie. Coś nowego, jeszcze o nim nic praktycznie na moim blogu nie było, więc trzeba się zrehabilitować.

Liczę na to, że pamiętacie o naszej umowie CZYTASZ = KOMENTUJESZ. Im więcej komentarzy, tym prędzej będą się pojawiać nowe imaginy. Bardzo prosty system moje małe leniuszki :)

xx Directioners
NIE WYBACZĘ WAM, JAK NIE WŁĄCZYCIE TEGO NA CZAS CZYTANIA :
http://www.youtube.com/watch?v=tDavvMpbzpQ

Rodzinne kolacje od zawsze były dla Ciebie czasem odrętwienia, sztuczności a jednak mijały dość miękko, owładnięte przyzwyczajeniem, gdzie każdy przynależał do Siebie w pewien sposób i oddziałowywał na drugiego człowieka dozą personalnych uczuć. Siedziałaś dość sztywno, grzebiąc srebrnym zdobionym widelcem w łososiu, starając się wydobyć z niego ości. Starałaś się brać każdy kęs delikatnie, by nie pozostawić na sztućcu śladu szminki z Twoich pełnych ust. Spojrzałaś na drugi koniec stołu, zwyczajnie, spod kanwy swoich gęstych czarnych rzęs i przyglądałaś się jak syn kolejnego męża Twojej ciotki w milczeniu i dziwnym paraliżu je swoją porcję. Tydzień mijał za tygodniem, wlekł się, ociągał, czołgał wręcz a każda kolejna rodzinna niedziela napawała Cię pewną niepewnością, podnieceniem. Niedoczekaniem. Nie zdarzało Ci się tak gorliwie rozwlekać swój czas przy stole, by móc po prostu na niego popatrzeć i podziwiać jego skamieniałą, wręcz marmurową sylwetkę. Mijały tygodnie, a wy wciąż nie zamieniliście słowa, chociaż każdego tygodnia spoglądaliście na Siebie sztywno, poważnie, a zarazem z wyrazem żarliwej ciekawości. Każdego kolejnego późnego popołudnia, po skończonym obiedzie, po prostu wychodził, zarzucając na swoje barczyste ramiona z lekka wytartą skórzaną kurtkę. Zdawał się być osłonięty nieprzenikliwym azylem, jego oczy koloru miodowego brązu, szkliły się i wrzały jak gorąca lawa. Uśmiechał się często, owiewając swoją osobę odrobiną wesołości, za każdym razem gdy odsłaniał zęby w szerokim uśmiechu, jego oczy lekko się przymykały, a policzki nabierały pełnego wyrazu. Także  się wówczas uśmiechałaś i zagryzałaś wargę, uporczywie, prawie, że do krwi. Każdego tygodnia coraz bardziej doskwierało Ci zniecierpliwienie, niedowierzanie,  mrowiące i paraliżujące myśli i ciało. Wtem spojrzał na Ciebie, przykładając jednocześnie do ust kryształowy kieliszek z czerwonym, wytrawnym winem. Chateau Vermeil.  Pierwszy raz, spojrzał na Ciebie tak przenikliwie, odsłaniając przed Tobą swoje delikatne, a zarazem wyraźnie zaznaczające się rysy żuchwy i szczęki. Upiłaś także łyk i poczułaś słodki rozpływający się zapach lukrecji i jeżyn. Przymknęłaś na sekundę oczy, chłonąc cierpki zapach, a on wciąż przyglądał się gorliwie Twoim czerwonym, nabrzmiałym wargom, a na jego pełnych ustach błąkał się niepewny uśmiech. Empiryzm. Nuta doświadczenia sensualnego, obecnie zamknięta w drobnym łyku średniej klasy czerwonego wina, młodego, cierpkiego a zarazem aromatyzowanego pewną słodyczą. Zerwałaś się z krzesła i z niewiadomych przyczyn wciąż posługując się prowokacją, spoglądałaś zdecydowanie w jego oczy, płonące. Przejechał swoje ciemne blond włosy dłonią, i odkładając białą sztywną chusteczkę, dźwignął się także, bezszelestnie, podszedł do Ciebie. Biło od niego dziwne ciepło, jego oddech powalał ciężką mdlącą słodyczą, chociaż nic nie mówił, smakował Ci jak marcepanowe sycylijskie Pellegrino Cremowo. Oplótł delikatnie palce wokół Twojego nadgarstka i pociągnął Cię za sobą, tuszując właściwy fakt waszego kontaktu fizycznego. Robił wszystko tak namiętnie, a jednocześnie alienował się w pewien sposób, nie pozostawiając złudzeń, że jest wyraźnie zdystansowanym kochankiem.
 - (T/I) - szepnął pod nosem, gdy uchylając ciężkie, skrzypiące, mahoniowe drzwi, odsunął się delikatnie, pozwalając Ci przejść. Gestem dłoni, uśmiechając się niemo, ułożył swoją dłoń na plecach.
 - Liam - odparłaś w odpowiedzi, pierwszy raz mając przyjemność czuć na sobie jego głos. -
Gdy zeszłaś schodami na dół, pokonując każdy z osobna z nadmierną ostrożnością, przeciągając gęsty, zwieszony w powietrzu czas. W piwnicy panował przyjemny chłód, a zewsząd ogarniał Cię zapach słodyczy. Liam zapalił ledwo jarzącą się lampkę zawieszoną na obdartym z tynku suficie i stanął w sporej odległości od Ciebie przyglądając się Twojemu ciału, jego rysom, kształtom, załamaniom. Lustrował Cię na wskroś, wodząc płynnym wzrokiem, jakby jego marzeniem było ujrzeć coś rozczarowującego, gorszącego. Uśmiechnął się i poczynił krok w Twoją stronę wskazując wzrokiem na starą, potężną ramę łóżka, nowy, czarny, smolisty materac i ułożoną w nieładzie satynową pościel.
 - Wyidealizowałem sobie Ciebie przez ten cały czas milczenia (T/I) - odparł w końcu wciąż przybliżając się do Ciebie. Stanął w odległości nie mniejszej niż 10 cm i sięgnął dłonią w kierunku Twoich ramion, zsuwając z nich, niewygodną marynarkę.
 - O wiele przyjemniej, prawda? - spytał, gdy ciężki materiał zsunął się po Twoich plecach na betonową podłogę. Sięgnął dłonią nieco niżej, wsuwając koniuszki swoich palców pod obcisłą czarną, kaszmirową koszulkę i czując pod palcami delikatny materiał zestawiony z Twoją gładką skórą, zamruczał delikatnie stykając swoje usta niemalże z Twoimi. Cierpki, winny oddech. Tak jak się tego spodziewał, tak jak o tym marzyłaś.
 - Żądza, choć niema, mówi o przyszłej rozkoszy -
 - Lukrecjusz - odparłaś, lecz wtem jego ciepłe wargi lekko dotknęły Twoich. Oddychaliście ciężko, wymieniając się wpierw lekkimi pocałunkami i muśnięciami. Jego dłonie łagodnie przesuwały się po Twoich odkrytych plecach, wzdłuż linii kręgosłupa i wystających żeber. Podciągnął je nieco wyżej, niepewnie, jakby obawiając się Twojego sprzeciwu, jednak uniosłaś ręce ku górze, pozwalając mu zdjąć z Siebie. Tak jak wina przyciąga sąd, tak i żądza przyciąga uniesienia. Liam wsunął swój siepły język do Twoich ust i wplótł swoje masywne w Twoje włosy, zsuwając z nich gumkę i pozwalając im spłynąć po nagich, nabiegłych gęsią skórką ramionach. Skierował swoje wargi wzdłuż Twojej szyi i zatopił je w Twoich zapadniętych obojczykach przejeżdżając językiem wzdłuż mostka. Sięgnęłaś do jego sztywnej koszuli i poczęłaś stopniowo rozpinać guziki, czując pod palcami jego spinające się i rozkurczające mięśnie. Łapał łapczywie oddech, po czym badał Twoje całe ciało opuszkami swych palców i parzącym żarem swoich warg. Rozpływałaś się jak stal, przelewając mu się w dłoniach. Twój oddech stawał się coraz bardziej ciężki, gdy dotknąwszy dłońmi jego idealnie zarysowanego torsu, poczułaś jak jedną ręką płynnie rozpina Ci stanik, drugą natomiast kierując w stronę podbrzusza. Wbijałaś chaotycznie paznokcie w jego plecy, kontemplując każdy głębszy dotyk. Poczułaś jak palce Liama stopniowo doprowadzają Cię do rozkoszy i szaleństwa. Złapałaś za jego nadgarstek, przyspieszając jego ruchy, gdy on uporczywie pozostawał przy swoim łagodnym rytmie wchodzenia w Ciebie i poruszania wszystkich Twoich czułych punktów. Czułaś zewsząd ogarniające Cię mrowienie, gorąco jego ciała, i stopniowo nasilające się ruchy jego dłoni. Oplotłaś swoją nogę wokół jego bioder, czując pod uciskiem swoich dłoni jego zarysowaną miednicę.
 - Liam - szepnęłaś ledwo dosłyszalnie, przykładając twarz do jego gorącego policzka. Owinęłaś swoje dłonie wokół jego szyi, czujął mamiący przepływ ekstazy, szczytu, górujący nad Twoim spragnionym i watowym wówczas ciałem.
 - Od pierwszego dnia, gdy Cię ujrzałem, miałem wątpliwości. Nie potrafię określić wobec czego - szeptał Ci do ucha, gładząc Twoje nagie ciało. Jeździł swoimi palcami wokół Twoich piersi, zdecydowanie je jednak omijając. Zatrzymał się na brzuchu, po czym kleknął przed Tobą i przysunął swoje usta tuż pod Twoim pępkiem, muskając lekko Twoją skórę. - Po tak długim czasie, marzyłem od pewnego czasu, by Cię uszczęśliwić, doprowadzić do ekstazy. Sprawić, byś spłynęła po moim ciele jak kostka lodu, zostawiająca po sobie chłodny ślad.
 - Nie znasz mnie przecież - szepnęłaś do Liama, wplatając swoje palce w jego miękkie jasne włosy -
 - Pożądanie jest oczywiście przede wszystkim świadomością przedmiotu pożądane, jakże mógłbym inaczej pożądać? Nie wiesz nawet  - odparł, po czym zupełnie odsunął Twoją bieliznę i układając swoje usta w delikatnym pocałunku tuż nad Twoim wzgórkiem łonowym dodał- jak dobrze Cię znam (T/I). 
Przytrzymałaś jego głowę, gdy ten próbował posiąść się i skonsumować w zupełności. Nie chciałaś czuć się jak szmaciana lalka w czasach świetności. Chciałaś pozostawić po sobie nieodparty ślad, pomnik, posmak, wspomnienie.
 - Pożądanie to złączenie dwóch jednostek, zamkniętych w jednym kluczowym algorytmie, pozwól mi, całkowicie, zasmakować Ciebie w sobie, Liam - mówiłaś ciężko, walcząc z kolejnym dławiącym oddechem. Rozchyliłaś szeroko usta i pozwoliłaś mu się dźwignąć i stanąć tuż przed sobą. Zatopił swoje usta w Twoich włosach, po czym zsunął z Siebie bieliznę i delikatnie, zapełniając całą przestrzeń swoim głośnym westchnieniem, wszedł w Ciebie wpierw płytko, po czym pozwolił sobie przekroczyć granice poznania ziemskiego i wciąż dotykając Twoich piersi, smakując Twojej gorącej skóry swoimi ustami i mierzwiąc swoimi dłońmi Twoje wilgotne włosy, stykał się z Tobą swoim rzeźbionym, parzącym ciałem i wciąż szepcząc i wzywając Boga, coraz to głośniej i donośniej, paląc żarliwym, piwno czekoladowym wzrokiem i oplatając Cię swoim marmurowym ciałem, rysował w Twojej historii swoiste średniowieczne chanson de geste* w jak najbardziej chybionym, gorszącym i namiętnym znaczeniu.

*chanson de geste - pieśń o czynach. Pojęcie z czasów średniowiecza, gdzie za przykład można podać "pieśń o Rolandzie". Jak sama nazwa wskazuje, wychwala się w ten sposób czyjeś poczynana, w kontekście epoki średniowiecza, wychwalano wiarę w Boga waleczność, odwagę i patriotyzm. Taka mała analogia, nieco zdeformowana.

No to komentujemy kochani i do zobaczenia nieługo!