ROZDZIAŁ 14,5 - DOPEŁNIENIE ROZDZIAŁU 14. "You're my personal Jesus"

Idealnie poukładane stoły, nakryte nienagannymi obrusami, spływająca po tacach czekolada i owoce, mnóstwo butelek Moet & Chandon Brut Imperial AOC Champagne, zlewały się w jedną przyjemną całość z złoto zdobionymi krzesłami i mnóstwem mężczyzn mijających się w czarnych i jednakowych drogich garniturach. I ona, stała tak na wyodrębnionej czarną satyną scenie, w opinającej czerwonej sukni, czarnej woalce zdobionej delikatnym kwiatem i fryzurą w stylu Dity von Teese. Przez cały ten czas powstrzymywała się, by nie przygryzać swoich krwisto czerwonych ust. Trzymała kurczowo mikrofon, wyduszając z siebie najwyższe noty podczas Whitney Houston i starając się łamać swój ochrypły głos podczas Everybodys Changing. A mimo wszystko czuła się jak zakurzona szafa grająca, przyciągająca sporadyczne spojrzenia zaabsorbowanych rozmowami i podziwianiem własnego przepychu mężczyzn. Niektórzy tylko, ostentacyjnie wlepiając w nią swoje tłuste oczy, lustrowali ją wzrokiem. Dla nich była po prostu jakimś urozamiceniem wieczoru, niekoniecznie takim, jakim chciała być. Wyglądała pięknie, a ścięgna na jej szyi mocno napinały się, sprawiając, że wyglądała po prostu seksownie, nieziemsko. Gdy skończyła śpiewać, dobiegły ją jedynie pojedyncze oklaski. Zeszla z sceny, by przygotować miejsce na mównicy, dla jednego z pierwszych przemawiajacych i powolnie, wpijając dłonie w zmarszczoną suknię, podeszła do jednego wyodrębnionych stolików przy którym siedział James, najpewniej zgubiwszy gdzieś Dominikę.
 - Kochanie, wyglądałaś wspaniale - powiedział wstając, by odsunąć jej krzesło -
Melanie usiadła posłusznie i sięgnęła po przygotowany dla niej kieliszek z szampanem. Wzięła skromny łyk i odstawiła spowrotem na miejsce, zdejmując z włosów upięcie od czarnej woalki.
 - Faktycznie, brzmiałaś wspaniale, mogę się dosiąść? - dosłyszała nagle donośny, męski głos-
 - Zależy, czy ma pan jakąś ważną sprawę, panie Cowell - odparł James, prostując się na krześle -
 - Spokojnie młodzieńcze - skwitował Simon, zajmując miejsce na krześle Dominiki -
Melanie zmarszczyła brwi, lecz trzymała głowę wciąż wysoko zachowując spokojny wzrok. Nie obawiała sięjuż go, w najmniejszym stopniu.
 - Harry nie wspominał mi, że tak pięknie śpiewasz - odparł w koncu, częstując się nieruszonym profiteroles z talerza Dominiki -
Przełknęła ślinę i położyła dłonie na stole.
 - Bo go o to prosiłam - odpowiedziała, spostrzegłwszy zaniepokojony, jednak cierpliwy wyraz twarzy Jamesa -
Coś w niej wówczas pękło.
 - No tak, Harry zawsze dotrzymuje danego słowa, mimo wszystko, nie zastanawiałaś się może czy by nie zainwestować jakoś poważniej? Chyba, że śpiewanie do kotleta Ci wystarcza?
 - Co masz na myśli? - spytała zaskoczona -
 - Od kiedy jesteśmy na Ty? -
 - Od kiedy dobrze wychowani ludzie jedzą palcami z cudzego talerza? -
 - Cóż - westchnął Simon - myślę, że mogę Cię wypromować - dodał rzuciwszy mimo uszu jej uwagę -
 - A skąd pan wie, że ona tego chce? - wtrącił James zdenerwowanym i pełnym goryczy tonem -
 - Myślę kochany, że nie muszę Ci odpowiadać na to retoryczne pytanie -
Chłopak zerwał się z krzesła i ruszył pospiesznym krokiem w kierunku wyjścia trącając jakiegoś mężczyznę w kusym, ledwo dopinającym się szarym garniturze. Mężczyzna spojrzał na stolik, przy którym siedziała Melanie i wpatrując się w nią głucho przez dobre parę sekund, rzuciwszy Simonowi porozumiewacze spojrzenie wyszedł na zewnątrz zaraz za Jamesem.
 - To jak? -
 - Nie - odpowiedziała krótko i rzeczowo -
 - Nie chciałabyś wrócić do dawnego życia? -
 - Idź do diabła - odpowiedziała wylewając mu na spodnie szampana z swojego kieliszka -
Simon nawet nie drgnął, uśmiechnął się syzderczo i spojrzał jej prosto w oczy. Jego obrzydliwie tłuste dłonie spoczęły na jej ramieniu, a swój przekrwiony szary wzrok wtopił się w jej usta.
 - Nigdy się nie nauczysz podejmować dobrych decyzji - odparł w końcu -  I uważaj, widziałem przed teatrem sporą grupkę ciekawskich mediów, chyba nawet już ich słyszę -
Melanie, wyrwawszy ramię spod jego ręki, wstała gwałtownie i ujrzała przed teatrem mnóstwo fotoreporterów, przebijających się przez uginające się ramiona ochrony. Stanęła jak wryta, słysząc jedynie wzburzone głosy członków bankietu.
 - Kto ich tu wpuścił, na Boga, to przez tą dziewczynę? -
 - Chodź ze mną - usłyszała nagle głos Jamesa, lecz nie zdążyła złapać go nawet za rękę, gdy dopadła do nich pierwsza fala dziennikarskich pytań i mnóstwo oślepiającyh fleszy.
 - WYSZŁA PANI DZISIAJ Z SZPITALA? WIDZIAŁA SIĘ JUŻ PANI Z HARRYM STYLESEM Z ONE DIRECTION? WIE PANI, ŻE JEST W RESTAURACJI PO DRUGIEJ STRONIE?
 - KOCHA GO PANI NADAL?
Kocha go pani nadal?

~~~~
 - I wyobrażacie sobie? Potem, Louis isę nachyla nad Liamem i robi mu tą malinkę i wchodzi Danielle i z takim dziwnym wyrazem twarzy " CO SIĘ DZIEJE?"
 - To obrzydliwe - zaśmiała się Monice i posłała Harremu przyjazne spojrzenie -
Znów cisza. Zayn siedzący na przeciwko przyjaciela, wciąż rzucał mu porozumiewawcze spojrzenia, jednak Harry starał się go ignorować, na siłę tocząc indywdualne rozmowy z Monice.
 - Oj Harry co wy tam tak w kółko szepczecie? - spytała Anne Cox, spoglądając na syna - Daj mi z nią trochę porozmawiać!
 - Albo pamiętam jak piekliśmy pianki na ognisku w Richmond... - przerwał przerażony Niall i wpakował sobie do ust pełną łyzkę zupy - albo coś mi się pomyliło - powiedział po chwili upijając łyk wody sodowej -
  -Co w Richmond? - dopytywała się uśmiechnięta Monice łapiąc Harrego za kolano - Kochanie?
Zayn przewrócił oczami i zerwał się z krzesła przepraszając wszystkich.
 - Pójdę do toalety - szepnęła Monice zuaważając dziwny nastrój i ścisnąwszy chłopaka za udo -
Cisza. Było słychać jedynie prace szczęki Nialla, usilnie próbującego przeżuć przypadkowo połknięty ogonek krewetki.
 - Kochanie, mam nadzieję, że już wszystko w porządku? Sprawa przycichła.
 - Ona wróciła mamo - powiedział Harry - jest obecnie w budynku na przeciwko -
 - oh - westchnęła Anne przybliżając się do syna -
 - Ale obiecałem, więc będę się trzymał.
 - Jak będziesz mnie jeszcze do czegoś potrzebował, to mów- dodała po chwili gładząc go po policzku -
 - Myślę, że teraz już sobie poradzi sama, ale dziękuję za to wszystko co robiłaś przez te 5 miesięcy -
Anne uśmiechnęła się blado i wyprostowała się na swoim krześle siegając po lampkę z winem. Upiła delikatny łyk, lecz nie zdążyła nawet przełknąć, gdy z ulicy dało się słyszeć piski krzyki i wrzaski. Klaksony samochodowe sprowokowały wszystkich do oderwania się od swoich posiłków i rozmów. Harry zerwał się z krzesłą i podbiegł do przeszklonego wielkiego okna. Ujrzał stado paparazzich zgromadzonych przed teatrem i sporą grupkę nastolatek, chowających się za samochodami i wtopionych w tłum by nie wzbudzać zbyt wielkich podejrzeń. Wszyscy zerwali się z krzeseł i dołączyli do Harrego.
 - Jasna cholera - szepnął Louis, gdy oczom ich wszystkich ukazało się dwóch ochroniarzy wyprowadzających Melanie i Dominikę z budynku. Jej fryzura, skrzętnie układana przez teatralną fryzjerkę, rozpłynęła się w niebyt, a jej rozwichrzone włosy opadały na zdezorientowaną twarz. Na ramionach miała marynarkę Jamesa a po jej policzkach spływały smugi ciemnych łez. Podniosła wtem głowę, gdy drzwi czarnego mustanga otworzyły się przed nią na ościerz i ujrzała go, z twarzą oniemale wlepioną w szybę. Nie odwrócił wzroku, tak bardzo chciał unieśc dłoń i chociażby jej pomachać, lecz machinalnie cofnął się i wymijających gapiów oblegających wyjście, wybiegł za zewnątrz odnajdując w tłumie Zayna.
 - OSZALELIŚCIE, WRACAJCIE DO ŚRODKA NATYCHMIAST! - dało się słyszeć głoc Caroline która wybiegła zaraz za nimi - CHCECIE ŻEBY WAS TEŻ DOPADLI? -
Dziewczyna przystanęła obok czarnego Range rovera i kładąc dłoń na brzuchu zaczęła ciężko oddychać.
 - DO ŚRODKA, BO URODZĘ! - krzyczała -
Wstyd jej było, że znów posługuje się swoim stanem, by wymusić coś na drugiej osobie, ale wówczas nie miała wyjścia. Widziała, jak Melanie wsiadłwszy w końcu do auta, próbowała się uspokoić, a James odpalając stacyjkę trąbił zaciekle starając się odgonić dziki tłum. Wiedziała, że uwaga dziennikarzy zwróci się za chwilę w kierunku jej i chłopaków. Swoją drogą, rzeczywiście, w nerwowych sytuacjach zdarzały się mocne skurcze, których wolałaby jednak uniknąć.
 - Proszę - powiedziała odprowadzając wzrokiem odjeżdżający samochód -
Harry wciąż tak stał i zastanawiał się, czy jeżeli to jest ta cena, którą będzie musiała tak długo spłacać za to, że 8 miesięcy temu przyjechał do niej do Richmond, żeby znów ją przeprosić i zbliżyć do Siebie, czy nie powinien zrobić czegoś, by było warto?
 - Harry - usłyszał nagle za sobą głos Monice - nie warz się nawet - mówiła jakby przez łzy -