IMAGINE #3

"Co się dzieje?" spytałaś niepewnie, spoglądając w jego rozpalone zielone oczy."Nic się nie dzieje słońce, spójrz, to dla Ciebie".  Skierowałaś wzrok na jego wyciągniętą w Twoją stronę dłoń. Ujżałaś jego srebrny medalik, medalik który zwykł zawsze nosić na szyi, każdego dnia, niezmiennie."Dlaczego mi go dajesz Harry?" Spytałaś kładąc dłoń na jego rozgrzanym policzku. Uśmiechnął się do Ciebie delikatnie, przytrzymując się jedną dłonią kanapy, jakby ledwo mógł ustać na nogach."Co się dzieje?"wciąż pytałaś i za każdym razem w Twoim głosie wzbierało przerażenie. " Chciałbym, żebyś nigdy go nie zdejmowała" szepnął, przysuwając się i delikatnie muskając Twoją skroń. " i zawsze pamiętała, że to Ty nauczyłaś mnie żyć i dzięki temu, nauczyłaś mnie także umierać. Bo umieram każdego dnia, gdy na Ciebie patrzę"

Światła gasły, jakoś dziwnie migotały Ci przed oczami. Ogarniał Cię zewsząd odużający zapach ostrych chemikaliów, leków, jakby gryzącej formaliny. Dziwne cyferki szpitalnej aparatury migotały Ci przed oczami i ten ledwo brzmiący jednostajny dźwięk i szelest białego prześcieradla który wciąż ściskałaś w spoconej dłoni. Złapałaś Harrego za dłoń i ścisnęłaś ją mocno, by chociaż odrobinę ją rozgrzać. "Somebody tell me why I'm on my own If there's a soulmate for everyone" zanuciłaś przerywanym, zabarwionym łzami głosem. Ścisnęłaś mocno powieki. "kochanie..." wyszeptał chrapliwym głosem Harry, obracajac swoją bladą, błoniastą twarz, uwidaczniającą najmniejsze naczynka. "boli" wyszeptał przez zaciśnięte wargi."Jeszcze chwilkę kochanie" odpowiedziałam całując go w delikatnie w kłykcie. Jego ledwo poruszające palce próbowały musnąć twoją klejącą się od łez twarz. "Jeszcze troszkę i poczujesz już ulgę obiecuję Ci - dodałaś po chwili spoglądając na jego zniekształconą bólem, lecz wciąż piękną i spokojną twarz. " Przepraszam, że nie mam już siły walczyć" powiedział poruszając się delikatnie by się do Ciebie zbliżyć. Twoim ciałem wstrząsnęły obezwładniające konwulsje. Łzy pociekły Ci kolejnym gorzkim strumieniem po spierzchniętych od odwodnienia ustach. Przymknęłaś mocno powieki i próbowałaś przywołać zamglone wspomnienia jego rumianych policzków i malinowych ust, całujących Cię po całym ciele. Miliony uśmiechów okalanych głebokimi dołeczkami i rozwiane kręcone włosy, w które tak często wplatałaś swoje palce. " Obiecaj mi, że się nie poddasz i że się jeszcze kiedyś spotkamy. Nie płacz, proszę...." przerwał, wydająć z Siebie jęk cierpienia.
"CZY KTOŚ TO MOŻE JUŻ SKOŃCZYĆ?" krzyknęłaś na cały korytarz opadając całym ciałem na poplamione, zimne linoleum."Harry, tak bardzo chciałabym ulżyć Ci w cierpieniu, na Boga..." krzyczałaś chaotycznie, dźwignąwszy się z podłogi. Objęłaś dłońmi jego twarz i głaskałaś jego zwiotczałe policzki i blade usta. " Nie odchodź ode mnie, proszę, kocham Cię Harry, dlaczego Bóg mi zawsze odbiera wszystko na czym mi zależy, błagam Cię, ściśnij moją dłoń" mówiłaś jakby szeptem, całujac go w zimne, zwiotczałe usta. Nie poczułaś nic. "ŚCIŚNIJ, BŁAGAM!" Jego zimna z wycieńczenia dłoń bezwładnie układa się w Twojej. "Wyjdź, proszę", usłyszałaś jego cienki, ledwo przecinający się przez szpitalny szmer głos " Wyjdź, nie chcę, żebyś na to patrzyła. Zapamiętaj mnie takiego, jakim mnie poznałaś. Kocham Cię, mówię, gdybym już nie miał okazji" Znów przerwał, wyginając swoje ciało w bólu."LEKARZA, BŁAGAM, LEKARZA" wykrzyknęłaś, dławiąc się żewnymi łzami. Wtem w drzwiach pojawił niski człowiek, w białmy fartuchu. Podszedł do Ciebie i złapał Cię mocno za ramię kierując swoją twarz w kierunku szpitalnego łóżka, na którym spoczywał Harry. Wszystko wtem jakby się spowolniło, światło na chwilę zgasło dając ulgę Twoim przekrwionym i podkrążnionym oczom. Spojrzałaś w ciepłe oczy lekarza, po czym odwróciłaś znów głowę, po to tylko, by ujrzeć rysującą się na tle białego prześcieradła, całkowicie zakrytą sylwetkę i usłyszeć jednostajny, obrzydliwie niosący się po pokoju dźwięk szpitalnej aparatury.

 komentujcie misie proszę.